Radius: Off
Radius:
km Set radius for geolocation
Search

Έδεσσα… το σκαλοπάτι όπου πατά ο Θεός για να ανέβει στον ουρανό

 

Πλούτος και φυσική ομορφιά αρχαιολογική και ιστορική κληρονομιά η Ορεινή Πέλλα ελκύει και τα δύο, επίσκεψη ημέρας και πολυήμερες διακοπές. Πλημμύρισμα ζωής και ζωτικότητας είναι η Έδεσσα, με τους περίφημους Καταρράκτες τα ποτάμια, τα νερά, το φυσικό περιβάλλον και τους παραδοσιακούς Μύλους, ιδανική βάση για ταξίδια στο Χιονοδρομικό Κέντρο Βόρας-«Καϊμακτσαλάν», στο ανεμοδρόμιο ένα από τα πρώτα στην Ελλάδα και πλέον αναγνωρισμένα στην Ευρώπη, στην πίστα αγώνων Moto Cross, τον παραδοσιακό πέτρινο χωριό του Αγίου Αθανασίου, το κέντρο Λουτροθεραπείας με τα ιαματικά μεταλλικά στο Λουτράκι, την Αρχαία Έδεσσα στο Λόγγο, με τα τμήματα του Μεσαιωνικού Τείχους και το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας (19ος αι) και τις δύο λίμνες αποθέματα της φύσης, τους υδροβιότοπους του Άγρα-Νησίου-Βρυτών και της Βεγορίτιδας.

 

 

Καταρράκτες Έδεσσας… οι μεγαλύτεροι στα Βαλκάνια

 

Οι καταρράκτες της Έδεσσας έχουν το μοναδικό προνόμιο σε παγκόσμιο επίπεδο να βρίσκονται στο κέντρο της πόλης και μάλιστα να της έχουν δώσει και το όνομα. Έδεσσα η πόλη των νερών.

 

Η Έδεσσα δε θα μπορούσε να λέγεται πόλη των νερών χωρίς τους περίφημους Καταρράκτες, τους μεγαλύτερους σε όλα τα Βαλκάνια. Οι καταρράκτες της Έδεσσας βρίσκονται στην άκρη βράχου σε ένα μοναδικό γεωπάρκο σμιλεμένο από το νερό που λέγεται «φρύδι της πόλης» με 11 καταρράκτες. Οι δύο είναι μεγάλοι, ορατοί, επισκέψιμοι και προσφέρουν μοναδική ατμόσφαιρα της δύναμης της φύσης δημιουργώντας τον μύθο της υδάτινης πολιτείας.

 

Το Γεωπάρκο των Καταρρακτών εκτείνεται σε μια περιοχή πάνω από 100.000τμ και σε μία διαδρομή πάνω στο βράχο για 1,1χλμ (Από το Ξενία & το Βαρόσι, στο Μουσείο Νερού, το Πάρκο Καταρρακτών έως την Άνω Εστία). Πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης αποτελεί το βασικό πόλο έλξης επισκεπτών και ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα στην Ελλάδα. Εδώ το πάρκο Καταρρακτών προσφέρει ανοιχτούς χώρους αναψυχής και συνάντησης για όλους.

 

Χώροι πολιτισμού, φύσης & αναψυχής βρίσκουν την τέλεια τοποθεσία στο χώρο των Καταρρακτών. Στην περιοχή βρίσκεται το Κέντρο Πληροφόρησης, το Πολιτιστικό Κέντρο της Έδεσσας, Μνημεία Μακεδονικής αρχιτεκτονικής, Νερόμυλοι και Υδροκίνητα Εργοστάσια, παραδοσιακές κατοικίες, σημαντικές βυζαντινές εκκλησίες και πεζόδρομοι με μονοπάτια που οδηγούν τους επισκέπτες και τους κατοίκους της πόλης.

 

Ο χώρος είναι προσβάσιμος με σκαλοπάτια που οδηγούν σε διάφορα σημεία θέας ακόμη & κάτω από τους Καταρράκτες. Ο ιονισμένος αέρας από τη δύναμη του νερού που χτυπά στα βράχια κάνει πολύ καλό στην υγεία για αυτό και πολλοί επισκέπτες στέκουν αρκετή ώρα μπροστά στο θέαμα ενώ από την ακτίνες του ηλίου πολύ συχνά δημιουργείται το ουράνιο τόξο. Κάθε βράδυ οι Καταρράκτες φωταγωγούνται και προσφέρουν μοναδικές εικόνες.

 

 

Το νερό των Καταρρακτών προέρχεται από τις πηγές του υγροτόπου Άγρα-Βρυτών-Νησίου οι οποίες τροφοδοτούνται από τα χιόνια του Καϊμάκτσαλάν ενώ η ροή τους είναι πλήρως ελεγχόμενη από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού μιας και το νερό τροφοδοτεί 2 εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, το εργοστάσιο του Άγρα & το εργοστάσιο του Εδεσσαίου.

 

Ο Καταρράκτης Κάρανος

 

Ο μεγαλύτερος και ομορφότερος Καταρράκτης έχει το όνομα του πρώτου Μακεδόνα Βασιλιά του Κάρανου εκεί όπου κάποτε ζούσε ο θρυλικός βασιλιάς Μίδας με τους μοναδικούς του κήπους. Σύμφωνα με το μύθο την Έδεσσα ίδρυσε ο Κάρανος ακολουθώντας θόρυβο νερών οδηγώντας τα κατσικάκια του. Έτσι ιδρύθηκε η αρχαία πόλη των Αιγών, η αρχαία Έδεσσα και σιγά-σιγά εξαπλώθηκε το βασίλειο σε όλη τη γη της Μακεδονίας. Από εδώ προέρχεται και η φράση υπό την αιγίδα (ασπίδα από δέρμα κατσίκας), μιας και η Έδεσσα έχει υπό την αιγίδα της τον Καράνο.

Σήμερα ο Κάρανος στέκεται ως υδάτινη κολόνα με ύψος πάνω από 70μ μέσα στην καρδιά του γεωπάρκου Καταρρακτών και με τη συνεχή ροή του θυμίζει σε όλους ότι το νερό είναι πηγή ζωής δύναμης & καταστροφής. Με μία αυξομειούμενη ποσότητα 5-10 m3 ανά δευτερόλεπτο δίνει μοναδικές εικόνες για το πώς χτίσθηκε σταδιακά ο βράχος της Έδεσσας από τις συνεχείς αποθέσεις κόκκων χώματος και λάσπης που μεταφέρει το νερό. Υπάρχουν νέα μονοπάτια σκαλισμένα πάνω στον ασβεστολιθικό πωρόλιθο του βράχου της πόλης ώστε οι επισκέπτες να «βρέχονται» με ασφάλεια και να απολαμβάνουν την μοναδική δύναμη της δημιουργίας της φύσης.

 

 

Διπλός Διχαλωτός Καταρράκτης

 

Όταν τα νερά στα τέλη του 14ου αι έπειτα πιθανώς από κάποιο γεωλογικό ή καιρικό φαινόμενο αποφασίζουν να διέλθουν την πόλη και να χυθούν, θεαματικά από τον βράχο δημιουργούνται πολλά ποτάμια. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε και ο διπλός-διχαλωτός καταρράκτης που προσφέρει μια εικόνα το πώς ήταν οι καταρράκτες κάποτε.

 

Σε ένα ανέγγιχτο περιβάλλον έτσι όπως το περιγράφουν περιηγητές του 17ου & 18ου πέφτουν τα νερά. Για να τους δείτε καλύτερα πρέπει να κατέβετε στην βάση των καταρρακτών μέσα από ένα νέο δίκτυο μονοπατιών.

 

 

 

Το νερό των Καταρρακτών προέρχεται από τις πηγές του υγροτόπου Άγρα-Βρυτών-Νησίου οι οποίες τροφοδοτούνται από τα χιόνια του Καϊμάκτσαλάν ενώ η ροή τους είναι πλήρως ελεγχόμενη από την Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού μιας και το νερό τροφοδοτεί 2 εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, το εργοστάσιο του Άγρα & το εργοστάσιο του Εδεσσαίου. Τα νερά των Καταρρακτών οδηγούνται σε μια λίμνη η οποία τροφοδοτεί μέσω ενός αγωγού 1 υδροηλεκτρικό εργοστάσιο για την παραγωγή ενέργειας και άρδευσης στον Λόγγο της Έδεσσας.

 

Γεωπάρκο Καταρρακτών

 

Οι καταρράκτες της Έδεσσας έχουν το μοναδικό προνόμιο σε παγκόσμιο επίπεδο να βρίσκονται στο κέντρο της πόλης και μάλιστα να της έχουν δώσει και το όνομα. Έδεσσα η πόλη των νερών.

 

Η ιστορία των Καταρρακτών Έδεσσας ξεκινά εδώ και 10.000 χρόνια τα νερά χτίζουν το βράχο της πόλης. Μετά την εποχή των παγετώνων η περιοχή γεμίζει νερά. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης χάνονται στο χρόνο (6500-4500πχ) ενώ ως πόλη και μάλιστα με το ίδιο όνομα υφίσταται συνεχώς για πάνω από 3000 χρόνια. Αιγές (υπάρχουν πολλά στοιχεία ακόμα), Έδεσσα, Βοδενά όλα συνδέονται με το νερό.

 

 

 

Οι καταρράκτες της Έδεσσας δεν υπήρχαν πάντα, όπως είναι σήμερα. Έως τα τέλη του 14ου αι ο κυρίως όγκος νερού συγκρατιόταν σε μία μικρή λεκάνη στα δυτικά της πόλης. Τότε τα νερά (έπειτα πιθανώς από κάποιο γεωλογικό ή καιρικό φαινόμενο) αποφασίζουν να διέλθουν την πόλη και να χυθούν, θεαματικά από τον βράχο της με συνέπεια να δημιουργηθούν πολλά μικρά ποτάμια και παράλληλα να καταργηθεί η λίμνη απ’ όπου προήλθαν. Πολλοί περιηγητές του 17ου & 18ου αι περιγράφουν την εικόνα της πόλης με έναν βράχο από όπου πέφτουν τα νερά από πολλούς καταρράκτες.

 

Για το σημερινό επισκέπτη θα ήταν λίγο δύσκολο να αντιληφθεί τι συνέβαινε μόλις λίγες δεκαετίες πίσω, όπου οι καταρράκτες ήταν ένα άσημο μέρος. Λίγο κρυμμένοι πίσω από τις λαπούες, λίγο κρυμμένοι πίσω από την ακατάσχετη βλάστηση, λίγο εγκαταλελειμμένοι εκεί στην άκρη του βράχου, εθεωρείτο εγχείρημα, μία μικρή ίσως περιπέτεια, να κατέβει κανείς τα δύσβατα μονοπάτια της εποχής για να τους χαζέψει ή να τους φωτογραφίσει.

 

Από το 1942 αρχίζει μία διαφορετική αντιμετώπιση του χώροι και πρώτοι οι Γερμανοί τον διαβάζουν με την τουριστική και χρηστική του, πλέον λογική. Κάθε πρωί ο λοχίας της Γκεστάπο Φριτς μπλόκαρε τα περάσματα της πλατείας, αφαιρούσε τις ταυτότητες και για να τις ξαναπάρουν πίσω έπρεπε υποχρεωτικά να περάσουν από το εργοτάξιο των καταρρακτών. Έτσι από το τίποτα ξεπήδησαν το καλοκαίρι του 1942 δύο πισίνες, παρτέρια, ζαρντινιέρες με ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική που όπως θα έλεγαν σήμερα, σεβόταν το τοπίο.

Μετά τον πόλεμο ο χώρος παραδίδεται στο δήμο Έδεσσας, του οποίου οι κηπουροί τον φροντίζουν φυτεύοντας λουλούδια και δέντρα. Στην συνέχεια ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος και οι καταρράκτες ξεχνιούνται προσωρινά, εκτός βέβαια από τους αγρότες του Λόγγου οι οποίοι απολαμβάνουν το μπάνιο τους. Άνθρωποι του μόχθου που δεν είχαν δει ποτέ τους θάλασσα ξεπέζευαν το γαϊδουράκι τους και βουτούσαν στα πράσινα δροσερά νερά.

 

 

Σήμερα οι καταρράκτες είναι πασίγνωστο θέαμα απείρου κάλλους για όλη την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο. Μπορεί κανείς με ασφάλεια να θαυμάσει το μεγάλο Καταρράκτη «Κάρανο» με το νερό να πέφτει από ύψος 70 περίπου μέτρων και το διπλό καταρράκτη, όπως επίσης και το σπήλαιο κάτω από το βράχο. Η περιοχή έχει αναβαθμισθεί και έχει ένα μεγάλο πάρκο που προσφέρει ευκολίες στους επισκέπτες. Ενδεικτικά αναφέρεται η συνεχής λειτουργία περιπτέρου πληροφοριών, η λειτουργία του υπαίθριου Μουσείου Νερού, ξενοδοχεία στο Βαρόσι πεζοδρομημένη πρόσβαση στο κέντρο της πόλης που είναι πολύ κοντά, χώρους στάθμευσης και αγορές λαϊκής τέχνης και τοπικών παραδοσιακών προϊόντων.

 

Σπήλαιο Καταρρακτών

 

Από τα σπανιότερα στην Ελλάδα και τον Κόσμο. Το πρωτογενές σπήλαιο των Καταρρακτών δείχνει τα θεμέλια και το τρόπο κατασκευής του βράχου της Έδεσσας ανά τους αιώνες με τη δύναμη του νερού.

 

Το Σπήλαιο των Καταρρακτών στην Έδεσσα είναι το μοναδικό «πρωτογενές» αξιοποιημένο σπήλαιο στην Ελλάδα. Η είσοδος του σπηλαίου είναι στο χώρο του δεύτερου πλατώματος των Καταρρακτών. Ακριβώς δίπλα τους, ο επισκέπτης βρίσκει την είσοδο του μικρού αλλά πολύ ενδιαφέροντος σπηλαίου.

Η επίσκεψη στους Καταρράκτες δε μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την επίσκεψη στο χώρο που γίνεται κατανοητό πως κτίσθηκε ο υδάτινος πύργος μέσα στο νερό, η βάση πάνω στην οποία βρίσκεται η πόλη της Έδεσσας.

 

 

Με τον όρο «πρωτογενές» χαρακτηρίζουμε τα σπήλαια που έχουν δημιουργηθεί από την εναπόθεση διαλυμένου ασβεστόλιθου πάνω στα βρύα που αναπτύσσονται κάτω από τους καταρράκτες. Ο όρος «πρωτογενές σπήλαιο» αναφέρεται στα σπήλαια με ηλικία όμοια με αυτήν των πετρωμάτων. Σχηματίζονται σε τραβερτινικές αποθέσεις κυρίως σε θέσεις καταρρακτών. Οι αναφορές για τραβερτινικά πρωτογενή σπήλαια είναι πολύ λίγες που υπολογίζονται μόνο στο 1-2% των σπηλαίων. Στην Ελλάδα είναι σπάνιες γεωμορφές και πρέπει να θεωρηθούν φυσική κληρονομιά.

 

Ο διαλυμένος ασβεστόλιθος τα επικαλύπτει δημιουργώντας λεπτά στρώματα CaCO3 και έτσι μπορούν να διατηρηθούν σχηματίζοντας τραβερτίνη. Λόγω της υψηλής μέσης περιεκτικότητας των νερών των πηγών σε άλατα (από τις υψηλότερες παγκοσμίως) η διαδικασία δημιουργίας ασβεστολιθικών αποθέσεων από φυσικά και άλλα εμπόδια διευκολύνει την διαδικασία που ονομάζεται περιλίθωση.

 

Με αυτό τον τρόπο οι Καταρράκτες Έδεσσας συγκαταλέγονται στα παγκόσμια μνημεία φυσικής κληρονομιάς με τη μοναδικότητα ότι μετατοπίζονται προς τα εμπρός δημιουργώντας σταδιακά νέα σπήλαια ενώ οι περισσότεροι καταρράκτες παγκοσμίως όπως του Νιαγάρα διαβρώνονται και μετατοπίζονται προς τα πίσω. Στο μικρό λοιπόν αυτό σπήλαιο θα δει κανείς πως σχηματίζεται ένας συμπαγής βράχος με την δύναμη του νερού που έχει την ίδια ηλικία με το πέτρωμα που το δημιούργησε.

 

Υπαίθριο Μουσείο Νερού Έδεσσας

 

Νερό… Πηγή ζωής, δύναμης, καταστροφής και ενέργειας

 

Σε μικρή απόσταση από το πάρκο των Καταρρακτών συναντάμε την παλιά βιομηχανική υδροκίνητη ζώνη της Έδεσσας, γνωστή ως περιοχή των Mύλων. H αφθονία των υδάτων σε συνδυασμό με τις έντονες κλίσεις του εδάφους έδωσαν τη δυνατότητα εκμετάλλευσης της υδροκίνησης από τα αρχαία χρόνια (υδραλέτης).

Από την περιοχή του Λόγγου έως την άκρη του πλατώματος του υψίπεδου της Έδεσσας κατά μήκος του φρυδιού της πόλης, όπου καταλήγουν οι διακλαδώσεις των υδάτων του ποταμού Eδεσσαίου, πλάι στο πάρκο των καταρρακτών εγκαταστάθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα τα πρώτα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και εργαστήρια της παλιάς βιομηχανικής ζώνης της Έδεσσας.

 

 

Η περιοχή είναι γνωστή ως «Μύλοι» και είναι μοναδική σε έκταση υδροκίνητων παραγωγικών μονάδων στον ελλαδικό χώρο. Οι έντονες κλίσεις του εδάφους και η αφθονία των νερών έδωσαν από τα βυζαντινά ακόμα χρόνια την δυνατότητα εκμετάλλευσης της υδροκίνησης. Εκείνη την εποχή οργανώθηκαν στην περιοχή οι πρώτοι αλευρόμυλοι, σησαμοτριβεία, βυρσοδεψία και νεροτριβεία.

 

Συστηματικότερη έγινε η εκμετάλλευση του νερού όταν από τα τέλη του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Έδεσσα υδροκίνητα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας από Nαουσαίους Έλληνες επιχειρηματίες. Συνολικά ιδρύθηκαν έξι υδροκίνητες μονάδες με πρώτο το νηματουργείο Tσίτση και Σία το 1895 από το οποίο σώζονται μόνο ίχνη των αρχικών του εγκαταστάσεων. Aκολούθησε η «Ένωση Bιομηχανικών Eπιχειρήσεων Eστία AE» με δύο βιομηχανικές μονάδες το 1907 και το 1926, το Kανναβουργείο της Eταιρείας Tότσκα το 1908 και το Kανναβουργείο των Aδελφών Aποστόλου και Σπυριδωνίδη το 1930. Tελευταίο ιδρύθηκε κατά την περίοδο 1929-1930 το εριουργείο των αδελφών Σεφερτζή – Kοκκίνου το οποίο ήταν ένα από τα σπουδαιότερα εργοστάσια των Bαλκανίων.

 

Όλες αυτές οι βιομηχανικές μονάδες ήκμασαν κατά την περίοδο του μεσοπολέμου λόγω κυρίως του φθηνού εργατικού δυναμικού που εμπλούτισε την πόλη μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Όμως λόγω προβλημάτων που παρουσιάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τα υδροκίνητα εργοστάσια έκλεισαν οριστικά το 1962. Xάρη στο ζωηρό ενδιαφέρον του Δήμου Έδεσσας για την ανάδειξη και την αξιοποίηση των μοναδικών αυτών πρωτοβιομηχανικών μνημείων εκπονήθηκε το 1991 μελέτη που προσβλέπει στην επανάχρηση και την αποκατάσταση όλων των υδροκίνητων εργαστηρίων – εργοστασίων.

 

Στο χώρο υλοποιούνται μια σειρά συγχρηματοδοτούμενων με την ΕΕ προγραμμάτων με στόχο την σταδιακή πλήρη λειτουργία και την ανάδειξη της οικολογικής σημασίας της περιοχής και της ιστορίας του νερού ως πηγή ζωής, δύναμης, καταστροφής και ενέργειας.

 

Βόρας – Καϊμακτσαλάν… στις ψηλότερες κορυφές της Ελλάδας

 

Το όρος Βόρας – Καιμακτσαλάν είναι βιότοπος με σπάνια χλωρίδα & πανίδα. Από εκεί πηγάζουν όλα τα νερά που τροφοδοτούν τη Λίμνη Βεγορίτιδα, τον υγρότοπο Άγρα-Βρυτών-Νησίου τους καταρράκτες της Έδεσσας που έχουν το μοναδικό προνόμιο σε παγκόσμιο επίπεδο να βρίσκονται στο κέντρο μιας πόλης, της Έδεσσας, της πόλης των νερών.

 

Το όρος Βόρας-Καϊμακτσαλάν είναι το 3ο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας στο νομό Πέλλας ακριβώς πάνω στα σύνορα. Η ψηλότερη κορυφή είναι ο προφήτης Ηλίας με 2.524 μέτρα όπου υπάρχει μικρή εκκλησία, μνημείο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

 

 

Το βουνό καλύπτεται από δάση δρυός, οξιάς και πεύκης. Το σύνολο του βουνού παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία οικοτόπων, συνεχόμενα μικτά δάση, βαθιές κοιλάδες, χαράδρες και βοσκοτόπους. Εδώ βρίσκονται πάνω από 150 ομάδες φυτών που δημιουργούν εξαιρετική βιοποικιλότητα χλωρίδας και πανίδας.

 

Τουλάχιστον 130 είδη πουλιών έχουν παρατηρηθεί, όπως ο βασιλαετός (Aquila heliaca) και o γυπαετός (Gypaetus barbatus). Από τις δυτικές πλαγιές του Βόρα πηγάζει ο Μογλενίτσας, και από τις νότιες ο ποταμός Βόδας – Εδεσσσαίος.

 

Το Χιονοδρομικό κέντρο Καιμακτσαλάν αναπτύσσεται στην νοτιοανατολική πλευρά του όρους Βόρας σε υψόμετρο από 2050m έως 2480m. Υπάρχουν 15 πίστες (οι 2 αγωνιστικές συνολικά 11,000 μέτρων. Τους επισκέπτες οδηγούν στις πίστες 7 Lift στο μεγαλύτερο ύψος όπου φθάνει κανείς με Lift στην Ελλάδα. Επίσης έχει δημιουργηθεί ένα(1) Snowboard Fun Park και υπάρχουν αρκετές ευκαιρίες για χιονοπαιχνίδια και εκδρομές με οχήματα χιονιού.

 

Χωριά & Οικισμοί στην Έδεσσα και την Ορεινή Πέλλα

 

Η Ορεινή Πέλλα χαρακτηρίζεται από μια πλούσια γεωμορφολογία και είναι ξακουστή για τα χωριά και τους οικισμούς κατασκευασμένα σύμφωνα με την παραδοσιακή αγροτική αρχιτεκτονική. Ξεχωρίζει ο πέτρινος οικισμός του Αγίου Αθανασίου και οι ενδιαφέροντες οικισμοί της Καρυδιάς, της Κερασιάς & της Παναγίτσας. Ωστόσο τα περισσότερα χωριά είναι ζωντανά και χαρίζουν στους επισκέπτες εικόνες από την αγροτική ζωή της περιοχής.

 

Τα περισσότερα κτίρια στα χωριά είναι κατασκευασμένα με πέτρα & ξύλο. Τα σπίτια είναι μεγάλα, με εσωτερική αυλή και στέγη που φτάνει ψηλά, σε μεγάλη απόσταση από το έδαφος, και παραδοσιακά φιλοξενούσαν πολλά μέλη της ίδιας οικογένειας, αλλά αποτελούσαν και λειτουργικούς χώρους για μια σειρά από τεχνικές και αγροτικές δραστηριότητες.

Αυτός ο τρόπος κατασκευής χαρίζει εξαιρετική αντοχή και, σε συνδυασμό με τις ιδιότητες της κεραμοσκεπής, από την οποία αποτελείται η στέγη, επιτρέπει στα σπίτια να αντέχουν το βάρος και την υγρασία του άφθονου χιονιού και της βροχής που χαρακτηρίζουν την περιοχή.

Τα επάνω πατώματα των σπιτιών συχνά χρησιμοποιούνταν για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων, ενώ τα επίπεδα κάτω από τον πρώτο όροφο χρησίμευαν ως στάβλος για τα οικόσιτα ζώα.

 

Το κατοικήσιμο επίπεδο του σπιτιού ήταν μεικτό, αποτελούμενο από ένα χωμάτινο επίπεδο δίπλα σε ένα ανυψωμένο ξύλινο επίπεδο όπου βρίσκονταν τα υπνοδωμάτια και άλλοι χώροι διαβίωσης. Στο κέντρο του σπιτιού υπήρχε εστία με τζάκι καμινάδα που αποτελούσε και το βασικό μέσο θέρμανσης τους κρύους χειμώνες.

 

 

Τα πυκνά δάση της περιοχής καλύπτουν έως και τις μέρες μας το 70% του εδάφους, και πριν να αναπτυχθούν οι σύγχρονες μέθοδοι χωματουργικών εργασιών και τα ανάλογα μηχανήματα, οι στενές λωρίδες γης της κοιλάδας του Εδεσσαίου ποταμού μαζί με τις παραλίμνιες περιοχές προσέφεραν τον ζωτικό χώρο για ανάπτυξη αγροτικών δραστηριοτήτων αλλά και ανέγερση κατοικιών.

 

Ο Εδεσσαίος ποταμός, η λίμνη Βεγορίτιδα & ο υγρότοπος Άγρα-Βρυτών-Νησίου έχουν διαμορφώσει με τα νερά του Καιμακτσαλάν κατάλληλες εκτάσεις για την καλλιέργεια φρούτων με χαρακτηριστικότερη την παραγωγή Κερασιών & Ροδακινιών.

 

 

Το 1995, ο παραδοσιακός οικισμός του Αγίου Αθανασίου γίνεται πανελλήνια γνωστός λόγω της λειτουργίας του Χιονοδρομικού Κέντρου του Καϊμακτσαλάν ενώ σε αρκετά χωριά αναπτύχθηκαν μονάδες παραδοσιακής φιλοξενίας, τοπικών προϊόντων, εστίασης και γαστρονομίας.

 

Τα χωριά της περιοχής είναι «ζωντανά» και οι άνθρωποί τους πρόθυμοι να μιλήσουν μαζί σας. Τα πανηγύρια οργανώνονται κύρια από τους τοπικούς συλλόγους που προσπαθούν με μεράκι να διατηρήσουν τις παραδόσεις του τόπου.

 

Πηγή: edessacity.gr

 

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο